تخلف ، مجازات كند . افزون بر اين هر يك از هلنديان كه احتمالا بميرد بنا به آداب و آيين خودشان بى كمترين مانعى بايد به خاك سپرده شود . اما اگر يك يا چند تن از مستحفظان يا هر مسلمان ديگرى مرتكب خطائى شد بايد جريان امر به يوزباشيان اطلاع داده شود تا ايشان هرطور لازم بدانند آنها را تنبيه كنند . سرانجام ما صاحب منصبان و مستحفظان قلعه و جزيرهء مبارك هرمز به انگليسى ، پرتقالى ، فرانسوى يا هر اروپائى ديگر ، يا تازيان يا افغانان يا هر كه مىخواهد باشد بجز هلنديان به هيچ كس ديگر در سراسر اين جزيره ، تحت هيچ شرايطى جاى يا پناه نخواهيم داد . ما تاكنون اين كار را نكرده و از اين پس نيز نخواهيم كرد . اين مطلب در زير نوشته شده ( 3534 ) تا اين توافق را اعلام دارد . بالاى آن ممهور است به مهر قاضى شرع با نقش و شرح آن : مير محمد جعفر پسر مير سيد على سيد الثانى و در زير آن افزوده شده است كه : « همهء صاحب منصبان و مستحفظان نزد من آمده رضايت كامل خودشانرا از اين قرارداد اعلام داشتند » . سپس 16 يوزباشى ( سه يوزباشى غايب بودند ) و 45 مستحفظ معمولى كه نمايندهء همهء مستحفظان بودند آن را امضاء و مهر كردند . البته اتلام نيز از اين پيمان نامه بسيار خشنود بود . دو يوزباشى كه در زمان عقد پيمان نامه در ميناب بودند انتظار مىرفت فردا آن را امضاء كنند . هرمز در سور و جشن و مولنغراف شادمان بود : كه اينك ما را در اينجا « اختيار باشد » . او از اتلام خواسته بود كه گروهى زن رقاصه « 6 » به هرمز بفرستد تا بر سرور و شادى همگانى بيفزايند 14 . اتلام رقاصگان را فرستاد اما به مولنغراف دستور داد كه پس از دو روز آنها را باز پس فرستد چرا كه : « غيبت دراز آنها از بندرعباس ممكن است عامهء مردم را خشمگين سازد چون مردم سخت اين بانمكان شيرين حركات را دوست دارند » . او همچنين به مولنغراف دستور داد كه فهرستى كامل از شمارهء توپها ، عراده‌ها ، باروت ، سرب ، و همهء تجهيزات

--> ( 6 ) - رقاصگان فقط در 30 اكتبر بازگشتند چون از ترس اينكه افغانان آنها را بربايند جرأت بازگشت نداشتند بنابراين مولنغراف آنها را وادار به بازگشت كرد .